درد دلهای عاشقانه
کسی نیست...
شبم بی ستاره است و من غمگین
راهم طولانی است من خسته
تاریکی آمده است و روشنایی مرده
تنهای تنها از جاده های خیال رویا ییم
می گذرم به امید دیدار تو
این تاریکی شوم مرا ویران کرد
رویاهای مرا در غصه پنهان کرد
نیست کسی که به من بیاموزد
راه و رسم عشق را
افسرده و ماتم زده تنها کنار رود کم آبی نشستم
که نیست در آن زلالی
فقط به امید دیدار تو....
کسی نیست...
شبم بی ستاره است و من غمگین
راهم طولانی است من خسته
تاریکی آمده است و روشنایی مرده
تنهای تنها از جاده های خیال رویا ییم
می گذرم به امید دیدار تو
این تاریکی شوم مرا ویران کرد
رویاهای مرا در غصه پنهان کرد
نیست کسی که به من بیاموزد
راه و رسم عشق را
افسرده و ماتم زده تنها کنار رود کم آبی نشستم
که نیست در آن زلالی
فقط به امید دیدار تو....
درويشي قصه زير را تعريف مي کرد:
يکي بود يکي نبود مردي بود که زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود.
وقتي مُرد همه مي گفتند به بهشت رفته است آدم مهرباني مثـل او حتما ً به بهشت مي رود.
در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي کيفيت فراگير نرسيده بود و استـقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد.
فرشته نگهباني که بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به فهرست نام ها انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد.
در جهنم هيچ کس از آدم دعوت نامه يا کارت شناسايي نمي خواهد هر کس به آنجا برسد مي تواند وارد شود.
مَرد وارد شد و آنجا ماند . . .
چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت:
« اين کار شما تروريسم خالص است! »
نگهبان که نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد: چه شده ؟
شيطان که از خشم قرمز شده بود گفت:
« آن مَرد را به جهنم فرستاده ايد و آمده وکار و زندگي ما را به هم زده.از وقتي که رسيده
نشسته و به حرف هاي ديگران گوش مي دهد و به درد و دلشان مي رسد.حالا همه دارند در
جهنم با هم گفت و گو مي کنند يکديگر را در آغوش مي کشند و مي بوسند.
جهنم جاي اين کارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد!! »
وقتي قصه به پايان رسيد درويش گفت:
« با چنان عشقي زندگي کن که حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادي خود شيطان تو را به بهشت بازگرداند
خداوندا من در کلبه فقيرانه خود چیزی دارم که تو در عرش کبریایت نداری ، چون من همچون تویی دارم ولی تو همچون خود كجا داری امشب دلم گرفته ست دلم مي خواد فقط بنويسم از بي وفايي ها از سختي ها از رنجهاي كه كشيدم ميدونيد اين نقاشي ها همه وجود منه آخه من فقط وقتي مي كشم كه كه دلم گرفته باشه بعضي وقتا خودمم تعجب مي كنم كه چطور اينارو مي كشم ولي خوب اينا تمام عمر من هستند.
شايد باورش سخت باشه اما بهتره بگذريم
اينارو بخونين شايد حرف دلم رو بهتر بفهميد:
یک نظر بر آب کردم ابر باریدن گرفت
يک نظر بر يار کردم یار نالیدن گرفت
تکیه بر دیوار کردم خاک بر فرقم نشست
خاک بر فرقش نشیند آنکه یار از من گرفت
چقدر سخته گل آرزوهاتو توي باغچه ي ديگه اي ببيني و هزار بار در خودت بشکني و اون وقت زير لب بگي گل من باغچه ي نو مبارک
از این مردم گريزانم
مرا دیوانه می خوانند
نمیدانند که من شبگرد بی فردای شبهایم
که من تنهای تنهایم
